கவிந்து கிடக்கிறது இருள்;
வானம் மனம் விட்டு – கணத்தில்
விட்டு விட்டு அழுத மாலையில்
மழையில் நனைந்து தனியே நடக்கின்றேன் நான்.

விரிந்து கிடக்கிறது சாலை;
என் பாத ஒலியே தேய்ந்து – எனக்கு
எட்டு எட்டாய் துணை வரும் பொழுதில்
பயந்து நடக்கின்றேன் நான்.

கலைந்து களைத்துக் கிடக்கும் உயிரும் – கூட
அலைந்து சோர்ந்து நிற்கும் மனமும் – சோகம்
நினைந்து உறங்கிப் போக – மழை
நனைந்த சாலை தனியே நடக்கின்றேன் நான்.

இலக்கற்ற வாழ்க்கை கைக் கொண்டு
பளுவற்ற பூமிக்கும் சிரமம் என்று
கழுவேற்றத் துடிக்கும் வெறுமையுடன் – மழை
கழுவிப் போன சாலை நடகின்றேன் நான்.

கனவுகள் நீளும் விழிகள் கலங்க
எனதென்ற உறவு இல்லா வெளியில்
நனவுகள் தேடி தினமும் – வான
மழை கழுவிய சாலை நடக்கின்றேன் நான்.

விடிகின்ற ஒவொரு தினமும் – என்
மனம் சாயும் உறவைத் தேடி
கனக்கின்ற உயிர் சுமந்து – நீளும்
சாலை தனியே நடக்கின்றேன் நான்;

கனவுகள் கைகூடும் போது – உன்
தோள் சாய்ந்து கை கோர்த்து – என்
நாள் போகும் என்ற நம்பிக்கையில் – இப்போது
சாலை நடக்கின்றேன் உன் நினைவு துணை கொண்டு.;

இப்போதும் நினைவிருக்கிறது;
நீ என் தோழியான காலம்!
இலைகள் உதிரக் கண்டு – என்
இதயம் அழுது கொண்டிருந்த போதொன்றில்
புன்னகைத்து இணைத்துக் கொண்டாய்;
என்னுடன் உன்னை;

சட சடவென்று துளிர்க்க ஆரம்பித்தது
எம் நட்பு மரம்!

என் கை பிடித்து; உரிமை எடுத்து;
தலை சாய்த்து நீ பார்க்கையிலே
தோன்றிப் போகிறது எனக்கு;
உனக்காய் நான் என்ன செய்தேன்;
இல்லை; என்ன செய்வேன்;
கலங்கி நிற்கும் என் கண்மணியே;
உனக்காய் நான் என்ன செய்வேன்?

வலிகள் தம் வாழ்த்துரையை – உன்
வாழ்க்கையில் வாசித்துப் போனதென்கிறாயா?
வருந்தாதே!
பற்றிய என் கையை மேலும்
இறுகப் பற்றிக் கொள்;
எனக்கான மூச்சு நிறுத்தப் படினும்
என் கை உன்னைக் கை விடாது!

உதிரும் கண்ணீர்த் துளிகள்
உருக்குகின்றனவா உன்னை;
நிறுத்து!
தேவதைகள் கண் கலங்கி
கண்டதுண்டா நீ!
பெண்களாய்ப் பிறந்ததனால்
நாம் தேவதையானவர்கள்!

உன் கன்னந் தடவும் பிறர் கைகளில்
உன் காயங்களின் கறைகளா;
உதிராதே!
கறைகள் கழுவிப் போகும்
கங்கை நதி வேண்டுமா?
அந்த நதியின் குறை கழுவி
அள்ளி வருவேன் உனக்காக!

கணகள் வழியும் கனவுகளை
ஏந்த யாருமில்லை என்றேங்குகிறாயா
கலையாதே!
நீ கடக்கும் சாலைகளில்
நிறுத்தி வைக்கிறேன் நான் என்னை;
கனவுகளுடன் நினைவுகளையும் ஊற்று;
பொத்திச் சேமிப்பேன் உனக்காக!

மெலிந்து ஒலிகிறதா உன் மூச்சு;
வலிந்து போகிறதா உன் உயிர்;
தெளிந்து வா என் தோழியே!
தோழமைக்காக நான் என்ன செய்தேன்;
என்ன செய்வேன்; என்பது ஒரு பொருட்டல்ல;
நான் என்னைச் செய்வேன்!
உனக்காக!

பனி விழும் இரவு நீள – தினம்
நனி செய்யும் பொழுது கூட – உன்
கனிவுறும் பார்வைகளாலே – நான்
வனிதையாக மாறிப்போனேன்.

நானிலம் அதிர்ந்து போக – நான்
வானிலும் தேடிப் பார்த்தேன்
உன்னிலும் சிறந்ததொன்றை – என்
கனவிலும் கண்டறியேன்…

பொன்னுச்சி உதிர்க்கும் பூவாய் – உதிர்ந்து
விண்ணுச்சிக் கூவுகின்றேன்; – உன்
காதலில் வாழ்வதற்கு நான்
சாதலுக்கும் சம்மதிப்பேன்….

யன்னல் – வழிந்தோடும் மழை போய் – மீந்து
நெளிந்தோடும் துளியாய் – நினைவும்
நலிந்தோடும் நதியாய் ஆக – நானும்
சுளிந்தோடும் கடலுள் விழுந்தேன்…..

உயிர் அலறக் கேட்டுக் – காதைக்
கயிறு கொண்டு கட்டிப் போட்டால் – உன்
வார்த்தைகள் காற்றில் வந்து – எனை
மூர்ச்சைக்குள் அமிழ்த்தி விடுது….

வாழ்க்கையில் கொண்ட காதல் – அண்ட
நீள் வெளி அடர்ந்த சாதல் – நீண்ட
குகை வழிக் கொண்ட கூதல் – தீண்ட உயிரோ
வகை அழிந்து மாண்டும் போச்சு..

கண் மடல் கனவில் அமிழ – என்
பிண உடல் மண்ணில் தவழ – உன்
மன கடல் பண்ணில் அவிழ – நான்
நன திடல் கட்டிப் போனேன்.

காதல் பொய்த்துப் போக – நான்
சாதல் தான் என்றுமாக – உயிர்
நீக்கும் நேரத்திலும் – உன் நினைவு
காக்கும் கடவுளாச்சு…

கடல் தாண்டி அலை தாண்டி – வான்
திடல் தாண்டி நிலை நிலா தாண்டி – இறை
விடல் தாண்டி வலை தாண்டி – பறந்தும் இமை
மடல் தாண்ட மறுக்குது உன் காதல்….

காதல் என்ற ஒன்றால் – தினம்
சாதல் வரமும் பெற்றேன்; – கூட
நினைவுகள் அழியா வண்ணம்
காக்கும் வரமும் கொண்டேன்..

அழிந்து போகாக் கடல் நிகர்த்த
வழிந்தோடும் உன் ஞாபகங்கள் – இதயம்
பிளிந்தோடும் குருதி போல – என்னுள்ளே
நெளிந்தோடும் நியதியாச்சு;

நான் என்னதான் செய்ய வேண்டும்
உன் வண்ண முகம் மறக்க வேண்டும் – ஆக
மண் தின்ன என் உடலைக் கொஞ்சம்
பண் எண்ணிப் புதைக்க வேண்டும்.

எதற்கும் எதிர்க்கும் – எனது
பிதற்றும் மனது – ஆனால்
கற்றும் கல்லாமலும் – உனையே
நித்தம் நினைத்துப் பூக்கும்.

முடிக்கும் வழி மறந்தேன் – உன் நினைவை
வடிக்கும் வழி சிறந்தேன் – ஆக
நெடிக்கும் உயிரின் காயம் தன்னை
குடிக்கும் கயிறும் கொண்டேன்.

ஆக;என் ..
வண்ணம் மறைந்து போக – மன
எண்ணம் வற்றிப் போக – கண்
திண்மம் என்றுமாக – நான்
விண்ணும் எய்தி விட்டேன்.

நீள்ந்த என் ஆயுள் தாண்டி
வீழ்ந்த உன் நினைவு வேண்டிப்
பாழ்ந்த கிணறு நாடி – நான்
மூழ்ந்து என் ஆவி துறந்தேன்.

கொல்லும் உன் நினைவு கொண்டு
வெல்லும் வலிகள் தோண்டி – மேலே
வழியும் குருதி குளைய – என் பிணம்
நெளியும் புழுக்கள் துடைக்கின்றேன்.

என் மேல் விழும் ரோஜா சேர்த்து – உன்
தோள் விழும் மாலை கோர்த்து – என் உயிர்
விண் தொடும் வேளை பார்த்து – இந்த
மண் பார்க்க எறிந்து போவேன்! – கூட
நான் எரிந்து போவேன்.!
எரியா உன் நினைவும் சேர்த்து!

கலைந்து போய்க்கிடக்கிறது என் தேசம்;
நிலா தந்து போன வானம் – தினம்
பிணம் பெய்து போகக்
கலைந்து போய்க் கிடக்கிறது என் தேசம்.;

நிறைந்த வெளிகள் தோண்டி – என்
உறவுமறைந்த குழிகள் மூடிப் – பல
திறந்த முகாம்கள் வந்த பின்பு
கலைந்துபோய்க் கிடக்கிறது என் தேசம்..;

நீதி தவறிய அரசும் – உலக
சூது பிதற்றிய வங்கமும் – கலக
வாது ஏற்றிய சங்கங்களும் – எமக்கு
முக அரிதாரம் அப்பிப் போனதனால்
கலைந்து போய்க் கிடக்கிறது என் தேசம்.;

சிதறிய அங்கமும் உடலும் – மணக்கும்
குதறிய காயமும் வடுவும் – நெடுக்கும்
கதறிய தாயும் சேயும் உறவும் -மேலும்
இதயம் பிளக்கும் நினைவும்
சேர கலைந்து போய்க் கிடக்கிறது என் தேசம்!

கல்லறை நீளும் வயல் வெளிகள் – நெல்
புதைந்து எலும்பு செழிக்கும் குழிகள் – செல்
பொழிந்து தளும்பிக் கொடுக்கும் நர பலிகள் -கல் உம்
கனிந்து உருகும் கண்ணீர்க் கதைகள் – எல்லாம் கண்டு
கலைந்து போய்க் கிடக்கிறது என் தேசம்.!

விளைந்து காலெடுக்கும் வெடிகள் – பல
பறந்து வால்வெடுக்கும் குண்டுகள் – சில
கழிந்து கற்ப்பெடுக்கும் அரக்கர்கள் – நில
அளந்து சூறையாடும் குண்டர்கள் – என்று
நின்று நீளும் பட்டியல் தாளாது
கலைந்து போய்க் கிடக்கிறது என் தேசம்.!

சூழ்ந்த கடல் என் கடல் – அதைச்
சூழ்ந்த நிலம் என் நிலம் – இதைச்
சேர்ந்த புலம் என் குலம் – நினைச்
சார்ந்த ஈழம் தமிழ் ஈழம் – என
விண்ணைக் கவர்ந்த குரல்வளை நெரிக்கப்பட
மயானமாகிக் கிடக்கிறது என் தேசம்.!

ஆக;மயானமாகிக் கிடக்கிறது என் தேசம்;
மரித்த தாய் மார்புறிஞ்சி – தன்னுயிர்
தரித்த சேய் கண்டபின்பு
மயானமாகிக் கிடக்கிறது என் தேசம்!

நான் எழுதி குறையாக விட்ட
கவிதைகள் காத்திருக்கின்றன,
நீ வந்து நிரம்புவாய் என்று..
இடைவெளிகளிலும்…..;
எழுத்துப் பிழைகளிலும்…;